002 Phramongkolthepmuni's teaching 002 คำสอนพระมงคลเทพมุนี (สด จันทสโร) จาก หนังสือ มรดกธรรม ภารสุตตกถา หน้า749 โดย วัดปากน้ำภาษี่เจริญ และสมาคมศิษย์หลวงพ่อวัดปากน้ำ

เหตุฉะนี้แหละ พวกเรารู้ว่า ขันธ์ทั้ง5(รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ) ของมนุษย์ ทิพย์ รูปพรหม อรูปพรหม เหล่านี้เป็นของหนักแล้วให้ปลีกกายให้ดี ให้ถอดกายออกเป็นชั้นๆ อย่างนี้ แล้วก็ลองปล่อยขันธ์5เหล่านี้เสีย ปล่อยทั่วๆ ไม่ใช่อย่างเดียวเหมือนอย่างจำศีลภาวนา ปล่อยลูกไว้ทางบ้าน แต่ลูกก็มีขีนธ์5ปล่อยได้ชั่วขณะขั่วคราว ถึงแม้ปล่อย ใจก็คิดตะหงิดตะหงิดอยู่เหมือนกัน มันยึดถืออยู่ไม่ปล่อยจริงๆ ต้องถอดเป็นชั้นๆ แต่ถอดเช่นนี้ยังเสียดายน้ำตาตก โศกเศร้าหาน้อยไม่ ไม่ต้องของตัวถอดดอก เพียงแต่ของคนอื่นก็ร้องทุกข์กันออกลั่นไป ถ้าของตัวถอดจะเป็นอย่างไร น้ำตาตกข้างใน เรียกว่าร้องไห้ช้าง คือร้องหื่มๆ ถึงเฒ่าชราก็ไม่อยากถอด ถึงเป็นโรคเรื้อรังก็ไม่อยากถอด อยากให้อยู่อย่างนั้น เสียดาย เพราะเหตุฉะนั้น การถอดขันธ์5 มันต้องถอดแน่ เราต้องหัดถอด เขามีวิธีให้ถอด ถอดเป็นชั้นๆ ถอดกายทิพย์ออกจากกายมนุษย์ ถอดกายรูปพรหมออกจากกายทิพย์ ถอดจากกายอรูปพรหมออกจากกายรูปพรหม ถอดกายธรรมออกจากกายอรูปพรหม ถอดให้คล่อง เวลาถึงคราวเราก็ถอดคล่องชำนิชำนาญเสียแล้ว พอรู้ว่าจะตายส่งขันธ์5มนุษย์ออกไป ข้าก็เอาขันธ์5ของทิพย์ ชำนิชำนาญอย่างนี้แล้ว ก็ไม่มีความเสียดาย ถ้าไม่เคยถอดก็น้ำตาตกร้องไห้กันอย่างขนานใหญ่ เพราะฉะนั้นเมื่อรู้จักขันธ์5เป็นภาระหนัก ให้อุตส่าห์วางเสีย แม้ถึงจะยึดก็แต่ทำเนา เป็นของอาศัยชั่วคราว เป็นของมีโทษ ดังภาชนะขอยืมกันใช้ชั่วคราว ของสำหรับอยู่อาศัยชั่วตรั้งชั้วคราว ร่างกายก็อาศัยชั่วคราวหนึ่ง อย่าถือเป็นจริงๆ ถือเป็นของอาศัยชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น ถึงมีทุกข์บ้างก็หน่อยหนึ่ง ขันธ์ทั้ง5นี้เป็นภาระ จะต้องดูแลเอาใจใส่ เมื่อนำขันธ์5 คือภาระนี้ไป ถือว่าขืนยึดปล่อยวางไม่ได้ในขันธ์ทั้ง5เป็นทุกข์ในโลก ถ้าปล่อยวางได้เป็นสุข ขันธ์5ถ้าปล่อยวางแล้ว ชันธ์อื่นๆ จะเอามาเป็นภาระไม่ได้ ถ้าเอามาเป็นภาระก็เป็นเชื้อ เป็นที่ตั้งของตัณหา จะถอนไม่ออก ถ้าไม่เอาเป็นภาระแน่ จะถอนตัณหาทั้งราก ปล่อยให้ถึวที่สุด ปล่อยได้ไปอยู่กับอะไร ต้องไปอยู่กับกายธรรม เมื่ออยู่กับกายธรรม ใจเหมือนอยู่ในนิพพาน สบายแสนสบาย แสนสำราญ